2. gedə bilmədiyim məkanlar. ortalama hesabla ayda max 5 dəfə belə yerdə otursam maddi olaraq çökürəm. ümumiyyətlə, kafe-restoran gəzmək, bütün məkanlarda "oturmuş" olmaq təkcə qlamurların status göstəricisidir, deyəsən. bir insanın tək əyləncəsi müxtəlif dekorlarla bəzənmiş, gözünü və qarnını doyurduğu məkanlara gedib şəkil çəkdirmək olmamalıdır. əvvəllər estetik olduğunu düşündüyüm çox şəkil çəkib-çəkdirmişəm, amma sırf estetik olduğu üçün bu tip məkanlarda vaxt keçirməyi və belə təcrübələrə yatırım etməyi uzun müddətdir ki, tərgitmişəm. hətta belə yerlərdən mümkün qədər uzaq dururam, çünki birincisi, cibimə ziyandır, ikincisi və ən əsası - həyatımın nə qədər səthi olduğunu hiss etdirir. təsəvvür elə, həyatının üçdə birini işdə, üçdə birini evdə, qalan hissəsini də belə məkanlarda qazandığın pulu xərcləyərək keçirirsən. dörd divar arasında qazandığını yenə dörd divara xərcləyib kiminsə cibini doldurursan, onlar da ölkə-ölkə gəzir. çox uc örnək oldu, amma hazırda insanlar üçün ən lüks sayıla biləcək məşğuliyyət səyahətmiş kimi gəlir. həyatına bir məna biçə bilməyən və it kimi pulu olan hamı pasportundakı ştampların sayını artırmağın dərdinə düşür. problem ondadır ki, ondan da bezirsən. bezmədiyimiz nəsə var ki vobşe?